شمارهٔ ۴ دقیقی
دقیقی طوسی / ابیات پراکنده / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
میِ صافی بیار ای بُت که صافی است
جهان از ماه تا آن‌جا که ماهی است
چو از کاخ آمدی بیرون به صحرا
کجا چشم افکنی دیبای شاهی است
بیا تا می خوریم و شاد باشیم
که هنگام می و روز مناهی است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که برایش شراب بیاورد، زیرا این نوشیدنی نماد شادی و نشاط است. او به زیبایی طبیعت و شکوه ماه اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که به دنیای آزاد و خوشگذرانی بیاید. شاعر بر لزوم خوشگذرانی در وقت جوانی و لذت از زندگی تأکید دارد.