نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷ دقیقی

دقیقی طوسی / ابیات پراکنده / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

گویند صبر کن که ترا صبر بر دهد

آری دهد ولیک به عمر دگر دهد

من عمر خویش را به صبوری گذاشتم

عمری دگر بباید تا صبر بر دهد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مفهوم شکایت و گله از بی‌نتیجه بودن صبر و بی‌قراری برای رسیدن به معشوق پرداخته است. شاعر می‌گوید همه او را پند می‌دهند که برای رسیدن به مطلوب باید صبر کنی و او به آنها پاسخ می‌دهد که یک عمر صبر کردم گویی یک عمر دیگر لازم دارم!