بخش ۵۰ - جواب عاشق با باد ابن عماد
محمد بن عمادالدین خراسانی / روضة المحبین / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
با باد زبان عذر بگشاد
گفت ای دل و جان من به تو شاد
ای راه بر دیار یارم
وی محرم صورت نگارم
در فرقت آن مه دلارام
از من مطلب قرار و آرام
صبر از دل من مجوی زنهار
تلخ است حدیث صبر بگذار
برخیز ز راه لطف دیگر
از من برسان به آن سمنبر
اضعاف دعای عاشقانه
آلاف ثنای صادقانه
چون عرضه دهی ز روی یاری
یک شمه ز حال دوستداری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر از دل و جان خود میگوید و به معشوق خود ابراز شادمانی میکند. او از دلتنگی و جدایی از یار سخن میگوید و از درد صبر و انتظار شکایت دارد. او از محبوبش میخواهد تا از دلش آرامش و قرار بخواهد و از او میخواهد که پیام عشقش را به جانان برساند. شاعر در نهایت به ستایش و دعا برای معشوق میپردازد و ابراز احساسات عاشقانهاش را منعکس میکند.