نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۵۰ - جواب عاشق با باد ابن عماد

محمد بن عمادالدین خراسانی / روضة المحبین / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

با باد زبان عذر بگشاد

گفت ای دل و جان من به تو شاد

ای راه بر دیار یارم

وی محرم صورت نگارم

در فرقت آن مه دلارام

از من مطلب قرار و آرام

صبر از دل من مجوی زنهار

تلخ است حدیث صبر بگذار

برخیز ز راه لطف دیگر

از من برسان به آن سمن‌بر

اضعاف دعای عاشقانه

آلاف ثنای صادقانه

چون عرضه دهی ز روی یاری

یک شمه ز حال دوستداری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از دل و جان خود می‌گوید و به معشوق خود ابراز شادمانی می‌کند. او از دلتنگی و جدایی از یار سخن می‌گوید و از درد صبر و انتظار شکایت دارد. او از محبوبش می‌خواهد تا از دلش آرامش و قرار بخواهد و از او می‌خواهد که پیام عشقش را به جانان برساند. شاعر در نهایت به ستایش و دعا برای معشوق می‌پردازد و ابراز احساسات عاشقانه‌اش را منعکس می‌کند.