غزل شمارهٔ ۱۵۸ ابن حسام خوسفی
ابن حسام خوسفی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
چون بلا نیست بی مشیَّت او
دل نهادیم بر بلیَّت او
جلوه حسن یار بین و مبین
حال کیفیت و کمیَّت او
مفلسانیم و با هزار امید
دست در دامن عطیَّت او
غیر با دوست در نمی گنجد
بر حذر زآتش حمیَّت او
صوفی انکار دُرد نوش مکن
تو چه دانی صفای نیَّت او
های و هویی که از هوا داریم
آن هوی نیست بی هویَّت او
با قدشت راست گشت ابن حسام
آفرین باد بر سویَّت او
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی وابستگی انسان‌ها به اراده و مشیت الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که بلا و مصیبت‌ها ناشی از مشیت خداوند است و انسان‌ها باید بر قدرت و اراده او تکیه کنند. او همچنین از زیبایی و جذبه دوست (خدا) صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که در مشکلات و فقر، باید به عطا و رحمت خداوند امید داشته باشیم. شاعر هشدار می‌دهد که باید از امور دنیوی و آتش حسد و رقابت دوری کنیم و به جای انکار درد و رنج، بر صفای نیت و روح خود تکیه کنیم. در نهایت، او بر اهمیت شناخت و هویت خداوند و تأثیر آن بر زندگی انسان‌ها تأکید می‌کند.