غزل شمارهٔ ۵۷ ابن حسام خوسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غمی در دل دارم که نمی‌توانم آن را بیان کنم و به خاطر این غم نمی‌توانم شب‌ها به خواب بروم. غمی دارم که نامش به زیبایی و ارزش الماس است. غباری از محبت تو بر دل من نشسته که نمی‌توان آن را محو كرد. اشک‌های سوزان دل من هنوز خاموش نشده و نمی‌توانم آن را با آب چشم پنهان کنم. ابن حسام به من نصیحت می‌کند، اما من نمی‌توانم آن را از صمیم قلب بپذیرم.