غزل شمارهٔ ۸۲ ابن حسام خوسفی
ابن حسام خوسفی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
گرملک بنگرد آن چشم خوش و لعل لذیذ
دفع نظّارهٔ بد را بنویسد تعویذ
جام جم دور جهان را فلک از یاد ببرد
بده ای خسرو خوبان به من آن جام نبیذ
آیت حسن که در شان رخت نازل شد
بی‌مثال خط زلف تو نیابد تنفیذ
آنکه برداشت ترا کی فکند ابن حسام
نیست برداشتگان را ز کریمان تنبیذ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی‌های ظاهری و باطنی عشق و محبوب اشاره دارد. شاعر به چشمان زیبا و دلنشین محبوبی می‌نگرد که می‌تواند از بدی‌ها دور کند و برای دیدار او آرزوی جامی را دارد که عشق و زیبایی را به همراه داشته باشد. همچنین به آیات الهی اشاره می‌کند که در وصف معشوق نازل شده و ابراز می‌کند که هیچ چیزی نمی‌تواند به زیبایی و دلربایی محبوب برابری کند. در نهایت، اشاره‌ای به این دارد که محبت و زیبایی‌های محبوب، فراتر از خیال و تصور سایرین است و هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر آن مقاومت کند.