غزل شمارهٔ ۹۶ ابن حسام خوسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از تنهایی و دوری معشوق می‌نالد و احساسی عمیق از حسرت و غم را منتقل می‌کند. او می‌گوید که به عشق و وعده دلبرش بسیار امید بسته بود، اما اکنون در حسرت آن وعده به سر می‌برد. او اشاره می‌کند که برای بوسیدن پای محبوب هیچ راهی ندارد، así که نمی‌تواند با او ارتباطی داشته باشد. همچنین، وی به زیبایی و جذبه معشوقش اشاره می‌کند و از اثرات زمان بر جسم خود نگران است. در نهایت، شاعر به بستری از تلخی و فریب در عشق اشاره می‌کند و به خود یادآور می‌شود که باید از فریب عشق پرهیز کند.