شمارهٔ ٣٠ - ترجمه ابن یمین
ابن یمین فریومدی / اشعار عربی / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
هر ناصحی که بود ز من خواست توبه ئی
گویا که عشق خوش پسران هست از گناه
تا در جهان ز عنبر و کافور زلف و رخ
باشد نشان چگونه کنم توبه از نکاه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به تقاضای ناصحان برای توبه اشاره می‌کند و بیان می‌کند که گویا عشق و زیبایی پسران از گناه مبرّا است. او در ادامه به جذابیت‌های ظاهری و دلفریب زلف و چهره اشاره می‌کند و می‌پرسد چگونه می‌تواند از نگاه به این زیبایی‌ها توبه کند.