شمارهٔ ۱۰۱ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و خوشبویی معشوق است. شاعر به بوی خوشی که از زلف معشوقش ناشی می‌شود اشاره می‌کند و آن را خوش‌تر از بوی مشک ختن می‌داند. او قامت معشوق را به سروی تشبیه می‌کند که بوی گل و یاسمن می‌دهد. همچنین، لب‌های شیرین او را توصیف کرده و می‌گوید که یاد آن‌ها برایش خوشی به ارمغان می‌آورد. شاعر به نرمی و زیبایی معشوق اشاره می‌کند که مانند نرگس یا شمشاد است. در ادامه، وی از درد و اندوه دلش می‌گوید و بیان می‌کند که یاد معشوقش مانند بادی است که آرامش می‌آورد. در پایان، شاعر به خیال معشوقش اشاره می‌کند که مانند یوسف مصری به دلش می‌آید و آرامش‌اش را بیشتر می‌کند.