شمارهٔ ۱۲۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
شراب عشق چون در جام کردند
خرد را مست و بی آرام کردند
چه با لذت میی بود آنکه گوئی
ز میگون لعل جانان وام کردند
چو نام دلبر از مطرب شنیدند
بکلی ترک ننگ و نام کردند
ز عشقش دست بر دنیا فشاندند
دو عالم را بزیر گام کردند
بماند از رشک دست سرو بر سر
چو یاد سرو سیم اندام کردند
غلام آن رخ و زلفم که گوئی
سحر را همنشین با شام کردند
سرشک همچو لعل و روی چون زر
ز حالم خلق را اعلام کردند
کشید ابن یمین بر یاد لعلش
نخستین باده کاندر جام کردند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق اشاره میکند که باعث مستی و بیقراری دلها میشود. او از لذتی میگوید که در انتظار دیدن محبوبش به وجود میآید. وقتی نام دلبر از ساز به گوش میرسد، عاشقان عزت و نام خود را کنار میگذارند و تمام دنیا را زیر پای عشق میگذارند. شاعر به زیبایی محبوبش و تأثیر او بر زندگیاش اشاره میکند و از شور و شوقی که این عشق به همراه دارد، سخن میگوید. او به نقش افسونگری محبوب و زیباییهای او در زندگیاش میپردازد و در پایان به می و سکر آن اشاره میکند که همچون همیشه در یاد محبوبش جاری است.