شمارهٔ ۱۲۷ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف بادی می‌پردازد که در صبح از سوی خراسان می‌وزد و او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. باد صبح مانند روح الهی، جان تازه‌ای به او می‌بخشد. شاعر نسبت به این باد، حس تقدس و لطافتی دارد و آن را به نسیم‌هایی که دل را شاداب می‌کنند، تشبیه می‌کند. همچنین بادی که از خاک خراسان می‌وزد، آتش اندوه را فرومی‌نشاند و او را به مسرت می‌آورد. شاعر به ویژگی‌های خاص این باد اشاره می‌کند و آن را به نفحات بهشتی و لطافت عطرهای خوشبو تشبیه می‌کند. بوی خوش و نسیم آن، یادآور زیبایی و عشق است و دل شادابی به او می‌دهد. در نهایت، شاعر به تأثیر آن باد بر روح و جان خود تأکید می‌کند و می‌گوید که این نسیم، او را از اندوه و تنهایی می‌رهاند.