شمارهٔ ۱۳۲ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
عشق تو گر ضلال دل ماست گر رشاد
ما را توئی ز هر دو جهان غایت مراد
ما عشق تو بمبدء فطرت گزیده ایم
و ز بهر روح ساخته زو توشه معاد
گر مکر دشمن از تو جدا میکند مرا
لاتنقص المحبه بالهجر و البعاد
دور از جمالت آتش هجر ار بسوزدم
گیرد هوای کوی تو هر ذره از رماد
محسوب در شمار ولیکن نه آشکار
نقش دهان تنگ تو چون فارد و ز باد
چون نو عروس فکر تو آید بجلوه گاه
آنلحظه یا ز غایت اخلاص یا ز داد
رحمی کن ای نگار که در کشتزار عمر
جز کشت خویش ندروی اندر گه حصاد
ای دل رضای دوست گرت دست میدهد
از دشمنان چه باک که باشند با عناد
ابن یمین بپای تو خواهد فکند سر
کر ذال کرد قافیه و هر چه باد باد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر درباره عشق و ارتباط عمیق با معشوق است. شاعر به عشق خود به معشوق اشاره میکند و می‌گوید که این عشق جوهره وجود اوست و او را از هر دو جهان جدا میکند. او همچنین به این نکته اشاره میکند که اگرچه دشمنان تلاش می‌کنند او را از معشوق جدا کنند، اما عشق واقعی تحت تأثیر دوری و جدایی قرار نمی‌گیرد. شاعر احساس میکند که عشقش به معشوق، حتی در سخت‌ترین شرایط، او را محکم نگه می‌دارد. همچنین به زیبایی و جاذبه معشوق پرداخته و از معشوق می‌خواهد رحم کند و در کشتزار عمرش فقط او را درو کند. در نهایت، او با نگاهی به تقدیر و خواستِ دوستی، از دشمنان نمی‌هراسد.