نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۳۴ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)

گرد گلت سبزه تر میدمد

تازه نباتت ز شکر میدمد

خط تو بر آب رقم می زند

دود سیه ز آتش تر میدمد

بوی بهشتست چنین خوش نفس

یا ز درت باد سحر میدمد

عنبر سوده است خطت یا زگل

برگ بنفشه است که بر میدمد

هر دمی از چین دو زلفت صبا

مشک بر اطراف قمر میدمد

بوی خوشت دل ز بر من ببرد

جان برد امبار اگر میدمد

آتش غم ابن یمین را بسوخت

بسکه دم گرم تو در میدمد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر با ذکر تصاویری همچون سبزه، شکر، دود و عطر بهشتی، احساسات شگفت‌انگیز ناشی از دیدن معشوق را بیان می‌کند. همچنین به تأثیر عطر و زیبایی معشوق بر روح و جان خود اشاره می‌کند. شاعر از دمیدن عشق و زیبایی در زندگی‌اش سخن می‌گوید و این عشق را باعث زنده‌ شدن و شادابی خود می‌داند. در نهایت، این شعر هم بوی خوشی، هم احساس شوق و هم غم را در کنار هم به تصویر می‌کشد.