شمارهٔ ۱۳۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
گر چشم من ایجان جهان روی تو بیند
هم صورت و هم معنی جان روی تو بیند
باد سحری چون گذرد بر ورق گل
هر صفحه که روشنتر از آن روی تو بیند
تو روی مپوش از من شیدا که نیم من
آنکس که بصد وهم و گمان روی تو بیند
خورشید صفت روی تو پیداست بر آنکو
در جمله ذرات همان روی تو بیند
از غایت شوقی که بود ابن یمین را
تا دیده او اشک فشان روی تو بیند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره دارد. او می‌گوید اگر چشمش جمال معشوق را ببیند، هم ظاهری زیبا و هم معنی‌ای عمیق را در او خواهد یافت. شاعر به زیبایی و لطافتی که در گل‌ها و طبیعت وجود دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید هر صفحه‌ای از آن، نورانی‌تر از روی معشوقش است. او به معشوقش می‌گوید که نباید چهره‌اش را از او پنهان کند، زیرا او نمی‌تواند از عشقش به او چشم‌پوشی کند. همچنین، او تأکید می‌کند که زیبایی معشوقش همچون خورشید است و در تمامی ذرات عالم جلوه‌گر است. در نهایت، شاعر با اشاره به شوق و اشک‌هایی که به خاطر عشقش می‌ریزد، عمیق‌ترین احساساتش را بیان می‌کند.