نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۳۸ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

ماهروی من اگر پرده ز رخ بگشاید

فلک از عکس ویم ماه دگر بنماید

گر ببیند رخ چون آتش رخشنده در آب

دل خود را چو دل خلق جهان برباید

چون رقم بر بقم از نیل صبوحیش زنند

دیده بر نیل رخم آب بقم بگشاید

عشق را طعنه دشمن نکند دور ز دل

هیچکس پیکر خورشید بگل ننداید

از غم رسته دندانش چو لولو است مرا

جزع مانند صدف گوهر تر میزاید

میکند میل رسن بازی زلفش دل من

این چه سودای محالست که می پیماید

چون بر آرد بزبان ابن یمین وصف لبش

هست ماننده طوطی که شکر میخاید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید. شاعر به توصیف چهره زیبای محبوبش می‌پردازد و بیان می‌کند که اگر او پرده را از چهره‌اش کنار بزند، آسمان هم تحت تأثیر زیبایی‌اش دگرگون خواهد شد. زیبایی چهره او مانند آتش در آب رخ می‌نماید و دل را می‌رباید. شاعر همچنین به عشق و معضلات آن اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ حسی نمی‌تواند زیبایی او را نادیده بگیرد. دندان‌های معشوقش مانند مروارید جلوه می‌کند و زلفش دل او را به بازی می‌گیرد. در پایان، اشاره‌ای به وصف لب‌های او دارد که مانند طوطی شیرین‌زبان است. این شعر نشان‌دهنده‌ی شور و شوق عاشقانه و زیبایی بی‌نظیر محبوب است.