شمارهٔ ۱۸۲ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر به ویژگی‌های ظاهری او اشاره کرده و آن را با زیبایی‌های طبیعی مقایسه می‌کند. او می‌گوید که اگر معشوق مثل سروهای باغ بلند قد باشد، چهره‌اش به ماه نمی‌تابد و اگر مانند ماه درخشان باشد، قدش هیچ‌گاه به قد سرو نمی‌رسد. شاعر همچنین از زلف معشوق یاد می‌کند که مانند ماه درخشان است و از عشقش به معشوق می‌گوید، حتی با وجود درد دل و رنج عشق، آرامش وجود او برایش مهم‌تر است. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نصیحت و پند در این مساله هیچ سودی ندارد، چون عشق برای او ارزش بیشتری دارد.