شمارهٔ ۱۹۰ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای بعمد از ده بر لاله تر خال ز مشک
وی نگاریده بر اطراف قمر دال ز مشک
بوی خوش میدمد از زلف گره بر گرهت
نفس خوش دمد آری بهمه حال ز مشک
طوطی خط تو بر گرد لب چون شکرت
همچو زاغیست بر آورده پر و بال ز مشک
بنده خط سیاهم که بر آن روی چو ماه
بر کشیدی ز پی فرخی فال ز مشک
من نگویم که رخت ماه دو هفته است از آنک
بر رخ مه نتوان دید خط و خال ز مشک
با وجود رخ و زلف سیهت ابن یمین
مه نبیند نکند یاد بصد سال ز مشک
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر از خالی که بر صورت معشوق مانند خال‌های زیبای مشکی جلوه‌گر است، سخن می‌گوید و بوی خوش زلف‌های او را تقدیر می‌کند. او به طرز هنرمندانه‌ای زیبایی معشوق را با وصف طوطی که خط او را در گرد لبش می‌برد، تشبیه می‌کند. شاعر همچنین می‌گوید که نمی‌تواند زیبایی و جذابیت معشوق را با هیچ چیز دیگری مقایسه کند و با وجود تمام این زیبایی‌ها، معشوقی با روی سیاه هنوز هم دلربا و جذاب است. در نهایت، شاعر به مقام و یاد معشوق به مدت صد سال اشاره می‌کند که این beauty فراموش‌نشدنی است.