شمارهٔ ۲۰۳ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و محبوب خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که به منزل محبوب رفته و با عشق و ارادت زیادی به او نزدیک شده است. او با دیدن چهره محبوب یعنی گل عارض او شکرگزاری می‌کند که فصل غم را به بهار تبدیل کرده است. شاعر احساس می‌کند که محبوب از آنها دور است و او و دیگر عاشقان، دل‌های زار خود را از جدایی با خود به همراه دارند. در این راه، شاعر از عشق خود دیوانه‌ای به محبوب آورده و معتقد است که در دنیایی که برای رسیدن به محبت او تلاش کرده‌اند، جانشان تحت تأثیر قرار گرفته است. در نهایت، او از دوستش می‌خواهد که مانند ابن یمین از جدایی و غم نگوید، زیرا همه عاشقان از خاک محبوب غبار آورده‌اند.