شمارهٔ ۲۰۵ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از تلاش‌های خود برای آموختن و گسترش هنر سخن‌وری و زیبایی‌های زندگی سخن می‌گوید. او خود را مانند بلبل می‌داند که زبانش را برای ستایش علم و هنر گشوده است. در هر زمینه‌ای که به مردانگی و انسانیت مربوط می‌شود، کوشش کرده و با دل سوخته و احساس عمیق، در شب‌ها به راز دل خود گوش می‌دهد. او به مسایل روزگار آشفته توجه دارد و در موقعیت‌های چالش‌برانگیز با قدرت هنر خود از دیگران سبقت می‌گیرد. شاعر خود را داماد سخن می‌داند اما از محرومیت‌هایی که در زندگی داشته، نالان است. در نهایت، او نیک‌نامی خود را در نتایج کارهایش می‌بیند و می‌گوید که چیزی که کشت کرده، میوه‌ای است که خود برداشت کرده است.