شمارهٔ ۲۱ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
گر از روی تو افتد عکس بر آب
شود جانرا مصور چهره در آب
ترا تا دیدم از جمع لطیفان
نیاید هیچ در چشمم مگر آب
ز مهر عارضت چشمم پر آبست
بلی خورشید آرد در نظر آب
شد آب از شرم رویت شمع از آنسان
که تا پایش گرفت از فرق سر آب
مگر وصف لبت در مصر گفتند
که در نی شد ز شرم آن شکر آب
مشو از چشم من دور ار چه باشد
مرا در چشم دائم بر گذر آب
بعهد ترکتاز چشمت ار چه
نماند ابن یمین را در جگر آب
ولی دارد ز فیض هندوی چشم
هنوز از جمله اشیا بیشتر آب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و تاثیر چهره محبوب بر شاعر میپردازد. شاعر میگوید که اگر تصویری از چهره محبوب در آب بیفتد، جانش پر از آن تصویر خواهد شد. او بیان میکند که وقتی محبوب را میبیند، تنها آب را در چشمش میبیند و چهرهاش همچون خورشید در نظرش تابناک است. آب از شرم زیبایی محبوب به شمعی میماند که تمام وجودش تحت تاثیر اوست. در نهایت، شاعر اظهار میدارد که حتی اگر محبوب از او دور شود، همچنان تصویر او در چشمش باقی خواهد ماند و زیبایی چشمانش بینظیر است.