شمارهٔ ۲۲۴ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای روی دلربای تو باغ و بهار حسن
وی خط مشکبار تو نقش و نگار حسن
در باغ حسن تا گل خود روی تو شکفت
از دل برون نمیرودم خار خار حسن
در کارگاه صنع که تعیین کارها
کردند و شد حواله بروی تو کار حسن
هستند بیقرار چو زلف تو عالمی
تا دیده دید در خم زلفت قرار حسن
گر ماه عارضت بگشاید ز رخ نقاب
دیار کس نشان ندهد در دیار حسن
یوسف برفت و حسن ازین کهنه دیر برد
تو آمدی و شد ز تو نو روزگار حسن
ابن یمین و چشم تو هرگز نمیشوند
خالی دمی ز مستی عشق و خمار حسن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر وصف زیباییهای او را با طبیعت و گلها مقایسه میکند و تأکید دارد که هرجا که زیبایی معشوق حاضر است، شادی و خوشبختی جاری میشود. همچنین، شاعر به عشق و حالتی مستیآور که در نگاه معشوق وجود دارد، اشاره میکند و نشان میدهد که این عشق و زیبایی هیچگاه از ذهنش خارج نمیشود. در مجموع، شعر به تمجید از زیبایی و عشق نسبت به معشوق پرداخته و نشاندهندهی شگفتیهای آن است.