نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۲۴ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای روی دلربای تو باغ و بهار حسن

وی خط مشکبار تو نقش و نگار حسن

در باغ حسن تا گل خود روی تو شکفت

از دل برون نمیرودم خار خار حسن

در کارگاه صنع که تعیین کارها

کردند و شد حواله بروی تو کار حسن

هستند بیقرار چو زلف تو عالمی

تا دیده دید در خم زلفت قرار حسن

گر ماه عارضت بگشاید ز رخ نقاب

دیار کس نشان ندهد در دیار حسن

یوسف برفت و حسن ازین کهنه دیر برد

تو آمدی و شد ز تو نو روزگار حسن

ابن یمین و چشم تو هرگز نمیشوند

خالی دمی ز مستی عشق و خمار حسن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر وصف زیبایی‌های او را با طبیعت و گل‌ها مقایسه می‌کند و تأکید دارد که هرجا که زیبایی معشوق حاضر است، شادی و خوشبختی جاری می‌شود. همچنین، شاعر به عشق و حالتی مستی‌آور که در نگاه معشوق وجود دارد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این عشق و زیبایی هیچ‌گاه از ذهنش خارج نمی‌شود. در مجموع، شعر به تمجید از زیبایی و عشق نسبت به معشوق پرداخته و نشان‌دهنده‌ی شگفتی‌های آن است.