شمارهٔ ۲۲۷ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ای رخ زیبای تو رشک سمن
بنده بالای تو سرو چمن
طره مشکین تو عنبر فشان
پسته شیرین تو شکر شکن
بر رخ زیبای تو خال سیاه
نقطه عنبر زده بر نسترن
طیره شد از گیسو و بالای تو
طره شمشاد و قد نارون
خنده شیرین تو گر نیستی
کس بچه داند که تو داری دهن
جز خط و رخسار تو هرگز که دید
نافه چین هاله مشک ختن
در تن سیمین تو سنگیست دل
ای بت سنگین دل سیمین بدن
تا دل شوریده ابن یمین
در خم زلفین تو دارد وطن
عاشق رخسار تو گشت آنچنانک
نیستش از عشق تو پروای تن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و شاعر از ویژگی‌های ظاهری او، همچون رخسار زیبا و موی مشکین، سخن می‌گوید. او معشوق را به گل و درختان تشبیه می‌کند و عشقش را به شدت بیان می‌کند. شاعر حسرت و شوری عمیق در دل دارد و می‌گوید که زیبایی معشوق به قدری شگفت‌انگیز است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را درک کند. در نهایت، عشق او به معشوق چنان عمیق و فراگیر است که بی‌پروا و بدون توجه به خود به او دل باخته است.