شمارهٔ ۲۳۰ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
ایام گل ار بی مل خواهی بسر آوردن
رسمی بود این محدث از خود بدر آوردن
آئین چمن زین پس دانی چه بود هر روز
صد بوی بر افشاندن صد رنگ بر آوردن
در موسم گل توبه از جمله بدعتهاست
می ده که نمی یارم رسم دگر آوردن
گل گر چه دل افروزست اما بر اهل دل
بی روی ویش نتوان اندر نظر آوردن
گفتم که سهی سروانا گه ببرت گیرم
گفتا نتواند کس سروی ببر آوردن
ای ترک کمان ابرو از ابن یمین زیبد
تیر غم عشقت را از جان سپر آوردن
در دائره عشقت باشد عمل جز عم
از سیم روان خطی بر سطح زر آوردن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی‌های گل و چمن و عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که در ایام گل، نباید توبه کرد و به یاد داشته باشیم که گل‌ها فقط زیبایی و لذت ندارند، بلکه برای اهل دل باید با جذبه‌ای خاص از آن‌ها لذت برد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌توان به سادگی زیبایی یک سرو را به دست آورد و در نهایت از عشق و غم آن صحبت می‌کند؛ زیرا عشق واقعی تنها با اعمال شایسته و احساسات عمیق به دست می‌آید. این پیام شعر نشان‌دهنده‌ی اهمیت عمیق عشق و زیبایی‌های طبیعی در زندگی انسان‌هاست.