شمارهٔ ۲۴۰ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساسات عمیق و عشق خود را به معشوقش بیان می‌کند. او از زیبایی صدای معشوق و قدرت کلامی که دارد، سخن می‌گوید و بر این باور است که هیچ‌کس به زیبایی او نمی‌تواند سخن بگوید. او همچنین اشاره می‌کند که عشقش او را از خواب و خوراک انداخته و نمی‌تواند حتی در این حالت هم از صحبت درباره معشوقش چشم بپوشد. به‌ویژه، او از نسیم صبح می‌خواهد که پیامی از او به معشوق برساند، زیرا مطمئن است که هیچ‌کسی غیر از خودش لایق صحبت با معشوق نیست. نهایتاً، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که تنها با ارزش‌هایی مانند زر و گوهر می‌توان از زیبایی‌های معشوق گفت و از دنیای عادی و خشک سخن گفتن بی‌فایده است.