شمارهٔ ۲۶۲ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عزم خود برای سفر به خراسان و دیدار معشوق سخن می‌گوید. او با اشاره به حالتی شبیه به بلبل شیدا در گلستان، به شوق و اشتیاقش برای دیدار معشوق اشاره می‌کند. شاعر خود را به یعقوب تشبیه می‌کند که در حال دوری از یوسف است و دلش به یاد معشوق می‌تپد. او با بستن احرام طواف به حرم محبوب، به این موضوع اشاره می‌کند که معشوقش قبله‌گاه قلب و جانش است. همچنین به دوری و درد دلهایش اشاره دارد و می‌گوید روزی شکر می‌گوید که این دوری به پایان برسد و با دیدن لبان معشوق، درمان دردهایش را خواهد یافت. شاعر به شوق و شادی روزی اشاره دارد که بار دیگر می‌تواند معشوق را ببیند، با توجه به تمامی دلتنگی‌ها و دردهایش.