شمارهٔ ۲۶۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
تا تو ایدلبر چو ماه انوری آراسته
از رخت گشتست ملک دلبری آراسته
هم ز روی تو ید بیضا پدیدار آمده
هم ز چشمت کارگاه ساحری آراسته
آدمی را عیب نتوان کرد بر دیوانگی
گر تو بروی بگذری همچون پری آراسته
بس که خیزد فتنه ها از گوشه خلوت نشین
گر تو روزی بر صوامع بگذری آراسته
ماهرویا با تو کار ابن یمین را تا کنون
گر نشد از بی زری و مضطری آراسته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و او را به ماه شب چهارده تشبیه می‌کند. زیبایی معشوق به حدی است که باعث می‌شود سلطنت و دلربایی در عالم پدیدار شود. همچنین، چشمان او به نوعی جادوگری تبدیل شده‌اند که دیگران را تحت تاثیر خود قرار می‌دهند. شاعر می‌گوید حتی اگر انسانی دیوانه باشد، نمی‌تواند به معشوق خرده بگیرد و باید زیبایی او را بپذیرد. او به فتنه‌هایی که از دلنشینی معشوق برمی‌خیزد اشاره می‌کند و در پایان، به تعصب و سبک زندگی شاعرانه ابن یمین اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود زیبایی معشوق، هنوز کسی به او رسیده است. این ابیات نشان‌دهنده عشق و شگفتی شاعر از معشوق و تأثیر او بر زندگی و هنر است.