شمارهٔ ۲۸۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای آنکه بخوبی بمه چارده مانی
از دیده چرا همچو هلالی تو نهانی
هستی صنما غایت آمال و امانی
افسوس که غارتگر ایمان و امانی
بس صافتر و پاکتر از آب روانی
هم قوت دل از تو و هم قوت روانی
گر چه همه عمر ای مه بد مهر برانی
کز پیش خودم بی سببی دور برانی
محبوب همه خلق جهان همچو جهانی
آخر چو جهان ز ابن یمین از چه جهانی
آری تو مرا کی ببر خویش نشانی
من بنده گدا پیشه و تو شاه جهانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش معشوقی می‌پردازد که زیبایی‌اش چون ماه کامل و درخشان است. شاعر از غیبت معشوق گلایه می‌کند و ابراز احساس می‌کند که معشوقش سرچشمه‌ی امید و آرامش اوست. او به این موضوع اشاره دارد که با وجود دوری و جدایی، معشوق محبوب همه است و نگاهش به او سرشار از عشق و اشتیاق است. در پایان، شاعر خود را یک بنده فقیر معرفی می‌کند و معشوق را همچون سلطانی بزرگ و باعظمت می‌داند.