شمارهٔ ۲۸۷ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از مجلس خوشگذرانی و شادی سخن می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که شراب ارغوانی به دوستانش بدهد. او به لذت‌های جوانی و زیبایی طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند آب که اسرار نهانی را در دل خود پنهان دارد، زندگی نیز پر از راز و رمز است. شاعر باغ را به کلبه جواهر فروش تشبیه می‌کند که پر از زیبایی‌ها و نعمت‌هاست. او از خوشی‌های صبحگاهان می‌گوید و از کسی که همچون نرگس در پای سرو بوستان می‌افتد، تمجید می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که باید به نام نیک اهمیت داد، زیرا نام نیک می‌تواند حیات جاودانی برای انسان به ارمغان آورد.