شمارهٔ ۲۹۸ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا خط مشکبار به رخ برکشیده‌ای
خورشید را به سایه شب در کشیده‌ای
گردی ز مشک بر گل سوری فشانده‌ای
خطی ز سبزه بر سمن تر کشیده‌ای
شاخ بنفشه بر ورق لاله کشته‌ای
مه را به لطف در خم چنبر کشیده‌ای
برگوی کز بنفشه چه آمد پسند تو
کو را به روی لاله تر بر کشیده‌ای
در گل بماند سرو سهی را ز رشک پای
ز آن قد که راست همچو صنوبر کشیده‌ای
زرد و نزار و بی‌خور و خوابم هلال‌وار
ز آن عنبرین هلال که بر خور کشیده‌ای
منشور حسن اگر نه لب دلربای تست
طغرای ابرویش ز چه بر سر کشیده‌ای
آورده‌ای بخون دل عاشقان برات
و آن را به خط خویش مقرر کشیده‌ای
سنگین‌دلا بر ابن یمین نیست رحمتت
آری بلای عشق تو کمتر کشیده‌ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به توصیف زیبایی معشوق می‌پردازد و ویژگی‌های او را با ایماژهای طبیعی و تصویری زنده نشان می‌دهد. او به خط و نقش‌های روی بدن معشوق اشاره می‌کند و آن‌ها را در مقایسه با زیبایی‌های طبیعت به تصویر می‌کشد. شاعر از دگرگونی‌های ناشی از عشق و تلاش برای جلب نظر معشوق نیز سخن می‌گوید و احساساتی چون عشق، زیبایی و دلتنگی را به طرز هنرمندانه‌ای بیان می‌کند. در انتها، شاعر به تلخی‌های عشق و دردهای ناشی از آن اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که بلای عشق معشوقش چندان سنگین نیست.