شمارهٔ ۳۱۳ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
زلف مشکین بر بناگوش چو سیم افکنده‌ای
از بنفشه بر سمن صد حلقه جیم افکنده‌ای
ز ابن مقله خون چکاند ابن بواب از حسد
ز آنچنان شینی که اندر عین سیم افکنده‌ای
بر گذرگاه صبا بگشاده‌ای بندی ز زلفت
در جهان از عنبر سارا نسیم افکنده‌ای
ای مسیحادم قدم آخر مدار از ما دریغ
پرسشی کن چون توام زینسان کلیم افکنده‌ای
لطف کن با وی ز تریاق لبم ده شربتی
مار مسکین چون برین قلب سلیم افکنده‌ای
تا گرفتی ای دل اندر چین زلف او قرار
خویشتن را در شر و شور عظیم افکنده‌ای
در دل ابن یمین مهر رخ چون ماه خویش
نشمری محدث که از عهد قدیم افکنده‌ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت زلف معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تمثیل‌ها و تشبیه‌های ظریف، زلف مشکین معشوق را با سیم و بنفشه و عنبر مقایسه می‌کند. او به حسادتی که از زیبایی معشوق در دیگران برانگیخته می‌شود، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چگونه این زیبایی در دل‌ها و دیدگاه‌ها تاثیر می‌گذارد. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که درباره احساساتش با او سخن بگوید و از او درخواست کمک می‌کند تا بتواند بر درد و رنج دل خود فائق آید. این شعر تجلی هنر عاشقانه و عاطفی شاعر است که در آن احساسات عمیق و زیبایی شناسی در بارزترین شکل خود ظاهر شده است.