شمارهٔ ۳۲ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر زیبایی و طراوت بهار را توصیف می‌کند. باد صبا صورت گل را می‌خشکاند و بلبل، شوق و نشاط خود را از سر می‌گیرد و در مدح گل می‌خواند. لاله به صورت آتشین درآمده و عطر مشک در هوا می‌وزد. فاخته به وعظ مشغول می‌شود و سرو سهی به عنوان واعظ در منبر قرار می‌گیرد. شاعر به یاد ایامی بیان می‌کند که برای نوشیدن شراب قرمز با محبوبش خوشحال است. ابن یمین که به وعظ فاخته گوش می‌دهد، به شادی و نشاط در باغ می‌پردازد و در عین حال شعف بهار را درک می‌کند. کل این شعر به زیبایی و نشاط بهار و شادی آن اشاره دارد.