شمارهٔ ۴۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
خوشست آن پستهٔ خندان و خوش آن گفتارت
خوشست آن سَروِ خرامان و خوش آن رفتارت
یادِ صحّت ببرد از دل صاحب‌نظران
چشمِ شیرافکنِ آهو شکنِ بیمارت
به تَوهّم ز رُخت گر بربایم بوسی
بنماید اثرش نازکی رخسارت
دهنت نیست بتحقیق و کس ار گفت که هست
هیچ دانی ز چه گفت از شکرین گفتارت
چون دل لاله سیه شد دلم از غم که مباد
ناگهان سبزه نشیند ز بر گلنارت
کم بوَد بندهٔ دلسوزترت زِ بْنِ یمین
گر چه بِه زِ بْنِ یمین بنده بوَد بسیارت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
اشعار به زیبایی به توصیف زیبایی‌ها و خصوصیات مثبت یک شخص یا موجود می‌پردازد. شاعر از خنده و گفتار شیرین فردی اشاره می‌کند و او را با سروی خوش‌حرکت و رفتاری دلنشین مقایسه می‌کند. سپس به تأثیر عشق و زیبایی در دل‌های عاشقان و تأملات آن‌ها اشاره شده و به زیبایی‌های ظاهری و باطنی پر اهمیت پرداخته می‌شود. در نهایت شاعر احساسات پراکنده خود را از غم‌ها و اشتیاق به محبوب بیان می‌کند و به وفاداری و دلسوزی نسبت به معشوق اشاره می‌کند.