شمارهٔ ۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
بیا ماهرویا شکر لب نگارا
گشایش ده از بند غم جان ما را
صبا گر رساند بما بوی وصلت
دهم جان بشکرانه باد صبا را
گرم سرمه از خاک پای تو باشد
نیارم بچشم اندرون توتیا را
نمائی بخونم خط و هر دو چشمت
گواهی دهند ای پسر صد بلا را
بگفتار ایشان مکن کار با من
لانی اراهم شهودا سکارا
من و گریه و آه ازین پس چو دلبر
نخواهد جزین آب و جز این هوا را
وفا جستم از وی زهی سعی باطل
چه دانند خوبان طریق وفا را
ز کوی خود ابن یمین را چه رانی
نرانند شاهان ز درگه گدا را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس عشق و longing میپردازد. شاعر از محبوب خود میخواهد که غم و اندوه را از او دور کند و به او خبر وصال و دیدار بدهد. او به زیبایی محبوب و تاثیر آن بر خود اشاره میکند و میگوید که برای عشق او حاضر است هر چیزی را فدای او کند. همچنین، شاعر از ناامیدی خود در جستجوی وفا در عشق شکایت میکند و بر این نکته تأکید میکند که آیا ممکن است انسانهای بزرگ و قدرتمند همانند شاهان از عشق و محبت دور شوند. در نهایت، شعر حالتی از درد و آرزو را به تصویر میکشد و نشاندهنده عواطف عمیق انسانی است.