شمارهٔ ١٠٢ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این نکته اشاره دارد که اگر کسی به بیوفایی و ناپایداری این جهان آگاه است، نباید به نظرات دیگران اهمیت زیادی بدهد. در این دنیا، امیران و وزرای بسیاری آمده و رفته‌اند و هیچ‌کس در این دنیا ماندگار نیست. بنابراین باید به رضایت دل و قضا راضی بود، حتی اگر شرایط دلت خوشایند نباشد. در نهایت، تأکید می‌شود که انسان هرچه در زمینه‌های مختلف آزادی عمل نداشته باشد، بهتر است به سرنوشت خود راضی باشد.