نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ١١۶ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

در بهشت است هر که در وطنش

نعمتی هست و جیق و واقی نیست

کنج عزلت گزید و در عالم

در پی طارم و رواقی نیست

هر دم از ناگوار ناجنسیش

همنشینی و هم وثاقی نیست

هر که جفت چنین مراد بود

همچو او در زمانه طاقی نیست

خوش کسی کین سعادتش باشد

هست شاهی و طمطراقی نیست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالتی از خوشبختی و سعادت در کنار وطن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که کسی که در وطن خود زندگی می‌کند و نعمتی دارد، در بهشت است. او به افرادی که به عزلت و کناره‌گیری از زندگی اجتماعی و دنیوی پرداخته‌اند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که این افراد از بلایای زندگی رنج می‌برند و از همدلی و دوستی بی‌بهره‌اند. شاعر اذعان دارد که افرادی که در جستجوی خوشبختی واقعی هستند، افرادی شاد و نیک‌بخت‌اند و باید قدردان موقعیت خود باشند، زیرا در این دنیا افراد زیادی نتوانسته‌اند به این مرحله از سعادت دست یابند.