شمارهٔ ١١۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
در بهشت است هر که در وطنش
نعمتی هست و جیق و واقی نیست
کنج عزلت گزید و در عالم
در پی طارم و رواقی نیست
هر دم از ناگوار ناجنسیش
همنشینی و هم وثاقی نیست
هر که جفت چنین مراد بود
همچو او در زمانه طاقی نیست
خوش کسی کین سعادتش باشد
هست شاهی و طمطراقی نیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف حالتی از خوشبختی و سعادت در کنار وطن میپردازد. شاعر بیان میکند که کسی که در وطن خود زندگی میکند و نعمتی دارد، در بهشت است. او به افرادی که به عزلت و کنارهگیری از زندگی اجتماعی و دنیوی پرداختهاند، انتقاد میکند و میگوید که این افراد از بلایای زندگی رنج میبرند و از همدلی و دوستی بیبهرهاند. شاعر اذعان دارد که افرادی که در جستجوی خوشبختی واقعی هستند، افرادی شاد و نیکبختاند و باید قدردان موقعیت خود باشند، زیرا در این دنیا افراد زیادی نتوانستهاند به این مرحله از سعادت دست یابند.