شمارهٔ ١٣٣ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
صاحبا همت تو یکچندی
بمواعید شادمانم داشت
و آرزوی محال چون سایه
بر پی مهر تو دوانم داشت
وعده را چون ندیدم انجازی
راستی را خرد برانم داشت
که بگویم که من بدولت تو
چون تو صدها چنین توانم داشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به امید و آرزوهایش اشاره می‌کند. او به وعده‌ها و خوشی‌هایی که از سوی محبوبش دریافت کرده، اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر این آرزوها و امیدها، دلش شاد است. اما وقتی که به تحقق وعده‌ها نمی‌رسد، احساس ناامیدی می‌کند و خرد و عقلش او را به سمت واقعیت‌ها سوق می‌دهد. در نهایت، او می‌گوید که با لطف و نعمت محبوب، می‌تواند به آرزوهایش دست یابد.