نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ١٣۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

صاحبا گر چه از ضعیفی تن

می نیارم ببندگیت شتافت

لیک طبع چو آب و آتش من

میتواند بفکر موی شکافت

رشته در بازوی هنرمندان

ذهن وقاد من تواند تافت

لایق کسوت مدایح تو

دیبه خسروی توانم بافت

تربیت کن مرا که چرخ کهن

کم چو من نو سخن تواند یافت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ضعف جسمی خود اشاره می‌کند اما از نیروی فکر و استعداد خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که با وجود ناتوانی جسمی، ذهنش چون آب و آتش پویا و خلاق است و می‌تواند به شکافتن مطالب عمیق بپردازد. همچنین شاعر از توانایی خود در سرودن مدایح و ستایش سخن می‌گوید و از آن می‌خواهد که او را تربیت کند تا از چرخش‌های کهن و نو سخن استفاده کند. در واقع، او آرزومند است که توانایی‌هایش بیشتر شکوفا شود.