شمارهٔ ١۴٣ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
فرزند و نور دیده من ایکه در سخن
داند خرد که مرتبه مهتری توراست
خورشید در نظم تو در گوش میکشد
چون آفتاب ملک سخن گستری توراست
میدان نظم و نثر مرا بود پیش ازین
پا نه درین بساط کنون سروری تو راست
آنکس که از مبانی اشعار واقفست
داند یقین که مرتبه شاعری تو راست
ابن یمین تو را چو نظر میکند بمهر
محمود باش عاقبت عنصری تو راست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی پرورش و فضایل فرزند شاعر است. شاعر به تأکید بر استعداد و مهارت‌های فرزندش در سخن‌وری می‌پردازد و او را به عنوان یک ستاره درخشان در دنیای شعر معرفی میکند. شاعر به عظمت و مقام شاعری فرزندش اشاره کرده و او را به عنوان آفتاب و سرور سخن می‌شناسد. در نهایت، شاعر ابراز افتخار کرده و می‌گوید که از سفر شاعری او مطمئن است.