شمارهٔ ١۵٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
گر چو سندان بود ترا دندان
چون کهن شد ز دردمندانست
در جوانی مرا چو سندان بود
آنچه دندان و وزن دندانست
وین زمانم که نوبت پیری است
ضعف دندان و وهن حمدانست
گر یکی ناتوان شود چه عجب
چند کارم کند نه سندانست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به مقایسه دندان‌ها و سن می‌پردازد. او می‌گوید در جوانی دندان‌هایش قوی و مانند سندان بوده‌اند، اما اکنون که پیر شده است، دندان‌ها ضعیف شده و ناتوانی را تجربه می‌کند. او به این واقعیت اشاره می‌کند که اگر کسی ضعیف شود، عجیب نیست، زیرا این مرحله از زندگی طبیعی است و در نهایت ضعف و ناتوانی برای همه اتفاق می‌افتد.