نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ١٩۴ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

هر که دارد کفاف عیش چنان

که نباشد بدیگری محتاج

کلبه ئی نیز باشدش که ازان

نکند هر دمش کسی اخراج

در جهان پادشاه وقت خود است

وینچنین شاه ننگرد سوی تاج

بیشتر زین مجوی ابن یمین

تا نمانی مگر ازین منهاج

کانچه افزون ازین کنی حاصل

بهره وارثست یا تاراج

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره اهمیت قناعت و خودکفایی است. شاعر می‌گوید هر کسی که بتواند به اندازه نیازش زندگی کند و به دیگران وابسته نباشد، در حقیقت پادشاه زندگی خود است. او به زندگی ساده و بدون دغدغه اشاره می‌کند که در آن کسی مزاحم او نیست. همچنین، شاعر توصیه می‌کند که از تلاش برای جمع‌آوری مال و ثروت بیش از حد بپرهیزیم، زیرا در نهایت این ثروت یا به ارث می‌رسد یا به تاراج می‌رود. بنابراین، زندگی شاد و با قناعت بهتر از جستجوی ثروت‌های بی‌پایان است.