نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٢٠۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ای دل ار چند در سفر خطرست

کس سفر بیخطر کجا یابد

آنچه اندر سفر بدست آید

مرد آن در حضر کجا یابد

هر که در سایه گشت گوشه نشین

تابش ماه و خور کجا یابد

وانکه در بحر غوطه می نخورد

سلک در و گهر کجا یابد

وانکه پهلو تهی کند ازکان

صره سیم و زر کجا یابد

باز کز آشیان برون نپرد

بر شکاری ظفر کجا یابد

گر هنرمند گوشه ئی گیرد

کام دل از هنر کجا یابد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان این نکته می‌پردازد که سفر، با همه خطراتش، فرصتی برای به دست آوردن تجربه‌ها و دانسته‌های جدید است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که در زندگی، هر فردی که در کنج عزلت بماند و از چالش‌ها دوری کند، نمی‌تواند از زیبایی‌ها و نعمت‌های زندگی بهره‌مند شود. او می‌گوید که هر کس که از تلاش و جستجو هراس داشته باشد، هرگز به موفقیت و ثروت دست نخواهد یافت. بنابراین، باید به استقبال چالش‌ها رفت و از آن‌ها درس گرفت تا به دستاوردهای بیشتری نائل شد.