شمارهٔ ٢١٠ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ایخداوند ایکه از رفعت همای همتت
بر فراز گنبد گردون نشیمن ساز کرد
هر کجا میزان عدل شاملت شاهین نمود
از سر گنجشگ عاجز ظلم باشه باز کرد
دشمن از تیر تو چون زاغ کمان شد گوشه گیر
روز کوشش چون عقاب رایتت پرواز کرد
می نیارد کرد ظاهر روز روشن همچو بوم
هر که با تو بی ثباتی چون زغن آغاز کرد
تا چو قمری طوق انعام تو دارد چاکرت
همچو بلبل بر گل مدحت هزار آواز کرد
گر چه بود ابن یمین عنقا صفت عزلت گزین
چون بدین عالیجناب آمد هوای باز کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش خداوند و قدرت او اشاره دارد. شاعر از عظمت و رفعت همت خداوند سخن می‌گوید که بر فراز آسمان‌ها نشسته است. او به عدل و انصاف خداوند اشاره می‌کند که حتی بر ضعیف‌ترین موجودات اعمال می‌شود و دشمنان در برابر نیروهای او عاجز می‌شوند. شاعر به تلاش و کوشش می‌پردازد و پرواز عقاب را برای نشان دادن قدرت و عزم خود به کار می‌گیرد. همچنین، او به اهمیت وفاداری و خدمت به خداوند اشاره می‌کند و به صورت نمادین به بلبل و قمری که صدای مدح و شکرگزاری می‌زنند، اشاره دارد. در نهایت، شاعر به شخصیت ابن یمین اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود تمایل به تنهایی، به خاطر احترام به خداوند و عظمت او احساسی از شوق و دلیلی برای بازگشت به جامعه پیدا کرده است.