شمارهٔ ٢١٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
آسمان قدر وزیرا چو تو بر روی زمین
تا زمان هست نبودست و بزرگی نبود
شاه ملک کرمی در بر خود فرزین وار
جای دادی و پسندد ز تو هرکس شنود
بنده بر رقعه اخلاص چو رخ راست رواست
نه چو فرزین که از اینگوشه بدان گوشه دود
من چو پیلم که فرا پیش تو از بیشه خویش
نه چو پشه که دل من بهمه کس گرود
مفتی شرع مکارم چو توئی هست روا
کز بساط کرمت بنده پیاده برود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش و بزرگداشت وزیری می‌پردازد که مانند آسمان بر روی زمین درخشان است. شاعر اشاره می‌کند که تا زمانی که او در این مقام است، بزرگی و بزرگی وجود دارد. او به شاهی اشاره می‌کند که به خاطر کارهای نیکش مورد پسند همه است. شاعر خود را به عنوان بنده‌ای نشان می‌دهد که با اخلاص خدمت می‌کند و از دیگران تمایز دارد. در نهایت، او به کرامت و بزرگواری وزیر اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر بنده‌ای از سر لطف و کرامت او نیز جدا شود، این امر طبیعی و رواست.