شمارهٔ ٢١۴ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ایدل مدار چشم کرم ز اهل روزگار
کانها که بوده اند کریمان نمانده اند
و اینها که بر زدند سر از حبیب خواجگی
بر مکرمات دامن همت فشانده اند
از جویبار دهر نسیم خوشی مجوی
زیرا که ناخوشیش بغایت رسانده اند
بر کنده اند سرو سهی را ز جویبار
بر جای سرو بقله حمقا نشانده اند
آری چه چاره ابن یمین رو صبور باش
کاندر ازل بهر چه رود خامه رانده اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نگاهی تامل‌برانگیز به دنیای معاصر و رفتار انسان‌ها می‌پردازد. شاعر از افراد کریم و نیکوکار یاد می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که دیگر در جهان امروز افرادی چون آنان وجود ندارند. او به انتقاد از کسانی می‌پردازد که به خاطر منافع شخصی و وضعیت‌های اجتماعی، اعمال ناپسند و زشتی انجام می‌دهند. شاعر به مخاطب خود توصیه می‌کند که در مواجهه با ناامیدی‌ها و ناپسندها صبور باشد و در عین حال به یاد داشته باشد که در گذشته نیز چنان که امروز چنین گرفتاری‌هایی وجود داشته، پس باید با آگاهی و سعه صدر زندگی کرد.