شمارهٔ ٢٢٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آنها که داشتند شدند و گذاشتند
زانسان گذاشتند که گوئی نداشتند
باد فنا ز خاک اثرشان ربود از آنک
نقشی بر آب از آتش شهرت نگاشتند
نیک اختر آنگروه که بر کار روزگار
فکری سزای اهل بصیرت گماشتند
اندر جهان چو کفه میزان ز راستی
کردند دل تهی ز زر و سر فراشتند
زان پیشتر که باز ستانندشان بزور
چیزی که داشتند برغبت گذاشتند
ابن یمین ز نعمت دنیا بروزه باش
چون زان نه ئی که در پی شامند و چاشتند
زحمت مکش که دانه مرغ حیات تو
بر چشمه سار کوثر و تسنیم کاشتند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به بیان موضوعاتی از قبیل زوال و فانی بودن زندگی و دنیا می‌پردازند. شاعر به بررسی حال افرادی می‌پردازد که در دنیا به دنبال possessions و شهرت بوده‌اند، اما در نهایت چیزی از آنها باقی نمانده است. او به نکته‌ای اشاره می‌کند که بسیاری از افراد با خیال راحت و بدون نگرانی از دست دادن، از داشته‌های خود می‌گذرند. همچنین بر اهمیت بصیرت و درک صحیح از دنیا تأکید می‌کند و یادآور می‌شود که در نهایت، بر ماست تا از نعمت‌های زندگی بهره‌ور شویم و در پی چیزهای زودگذری نباشیم. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که نباید زحمت کشید برای چیزهایی که ارزش واقعی ندارند و برای به دست آوردن نعمت‌های واقعی باید تلاش کنیم.