شمارهٔ ٢۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
مرا فلک بمواعید میفریفت ولیک
از آن هزار یکی با رهی نکرد وفا
زمانه چند گهی در هوای بوک و مگر
غرور داده بامید ثم خیر مرا
چو زان غرور بجز رنج دل نشد حاصل
ملول گشت ز اصحاب منصب والا
بحسب حال خود اینک بصورت تضمین
بر اهل معرفت این بیت میکنم املا
مرا سخن ز مفاعیل و فاعلات بود
من از کجا سخن سر مملکت ز کجا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به ناامیدی و فریب‌های زندگی اشاره می‌کند. او از وعده‌ها و امیدهای دروغین زمانه گلایه دارد و اشاره می‌کند که این امیدها تنها رنج و درد به دنبال داشته‌اند. شاعر احساس می‌کند که دیگر از ارتباط با کسانی که در موقعیت‌های بالای اجتماعی هستند، خسته شده و به سادگی درک نمی‌کند که چگونه می‌تواند درباره مسائل کشوری صحبت کند، در حالی که خود را در سردرگمی می‌بیند. این شعر نشان‌دهنده یأس و ناامیدی شاعر از وضعیت اجتماعی و سیاسی خود و جامعه است.