شمارهٔ ٢۶٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)
چه گویم گردش گردون دون را
که خس را بر سر اوج آسمان برد
جوانمردان و آدم زادگان را
ز بهر نانشان آب از رخان برد
کسان را داد مال و جاه دنیا
که ننگ آید مرا خود نامشان برد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از ظلم و بی‌عدالتی موجود در جهان صحبت می‌کند. او شکایت دارد که چگونه تقدیر و سرنوشت افراد ضعیف را به سخره می‌گیرد و در عوض، قدرت و ثروت را به کسانی می‌دهد که شایستگی آن را ندارند. او به خصوص به جوانمردان و انسان‌های مخلص اشاره می‌کند که برای تأمین نیازهای خود، حتی آب از چهره‌شان می‌ریزد. شاعر از نام کسانی که به مال و جاه دنیا رسیده‌اند نیز به ننگ یاد می‌کند و احساس شرمندگی می‌کند که نام آنها را بر زبان بیاورد.