نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٢٧ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

منم ابن یمین که نتوان کرد

جز بمن انتساب شعر مرا

در میان سخنوران باشد

فضل فصل الخطاب شعر مرا

نتوان کرد نسخ تا به ابد

همچو ام الکتاب شعر مرا

نبود فرق در جهانگیری

ذره آفتاب و شعر مرا

ز اهل دل هوش بردن آئینست

بر مثال شراب شعر مرا

از حسد آتش اندر آب افتد

گر نویسی بر آب شعر مرا

عقد گوهر کنند تعبیرش

هر که بیند بخواب شعر مرا

بیت معمور یافتست فلک

در جهان خراب شعر مرا

کس معارض نمیتواند شد

بجواب صواب شعر مرا

ز آنکه خود در فضیحت آرد و بس

هر که گوید جواب شعر مرا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از ابن یمین به تمجید و دفاع از شعر خود می‌پردازد. شاعر معتقد است که شعرش همیشه معتبر و جاودان است و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را کمرنگ کند. او شعرش را به مانند خورشید می‌داند که در جهان بی‌نظیر است و بر دل‌ها تاثیر می‌گذارد. ابن یمین همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هر که بخواهد به شعرش پاسخ دهد، خود را در فضیحت می‌اندازد، چون شعر او از برتری خاصی برخوردار است و نمی‌توان به سادگی آن را رد کرد.