نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣٠٠ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

سفید بود مرا روی و خال و موی سیاه

زمانه بین بدل هر یکی چگونه نهاد

سفید روئی حالم شدست بهره موی

سیاهرنگی مویم نصیب حال افتاد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به تضاد بین زیبایی‌های ظاهری و درونی اشاره می‌کند. او از سفیدی صورت و زیبایی خال و موی سیاه صحبت می‌کند و به این نکته می‌پردازد که زمان چگونه این زیبایی‌ها را تغییر می‌دهد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که حالتی که از سفیدی صورت و موی سیاه به دست آمده، به نوعی با چالش‌هایی که زندگی به او تحمیل کرده، مرتبط است.