شمارهٔ ٣٣٨ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
گفتند که صحبت بزرگان
از رنج نیاز وا رهاند
روزی دو بخدمت ایستادن
عمری بمراد دل رساند
سرمایه عمر میدهد نقد
پس وعده نسیه میستاند
اول همه زحمتست باری
تا چون بود آخرش که داند
چون نیک و بد سپهر گردان
پیوسته بیک صفت نماند
به زان نبود که مرد عاقل
چون ابن یمین اگر تواند
گرد هوس جهان فانی
از دامن دل فرو نشاند
پیوسته ز مصحف ارادت
جز آیت عافیت نخواند
تا هست بهوش می کند نوش
جامی که قضاش میچشاند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان این نکته میپردازد که سخنان بزرگان میتواند انسان را از رنج نیاز آزاد کند. در زندگی، مهم است که از زحمات اولیه غافل نشویم، زیرا این زحمات موجب رسیدن به اهداف و آرزوهایمان میشود. عمر انسان به مانند پول نقد است که باید با آن درست رفتار کرد و به دستاوردهای نسیه بیاعتنا بود. زندگی همیشه سرشار از تحولات و تغییرات است و هیچ چیزی دائمی نیست. شاعر با اشاره به افرادی چون ابن یمین، به عقل و خرد اشاره میکند و اهمیت دوری از هوسهای دنیوی را متذکر میشود. او همچنین به این نکته اشاره دارد که باید در زندگی به دنبال آرامش و سلامتی بود و در پی نوشی بود که حکم تقدیر را درک کند.